ώρες απολογισμών


Κάθε τόσο, καταθέτω στον εσωτερικό παρατηρητή τον απολογισμό των πεπραγμένων μου. Στον απολογισμό των τελευταίων χρόνων ιδιαίτερη θέση κατέχει ο απολογισμός της κοινής μας σχέσης.
Μυητής μου η Έλενα και μια αλυσίδα γεγονότων: Craig (οικοκοινότητες, permaculture), Μάριος (φυτά, η φιλοσοφία και η πρακτική της σύγχρονης καλλιέργειας), Enzo – με ότι για τον καθένα σήμαινε. Έτσι σιγά-σιγά ξεπετάχτηκε η συντροφική μας σχέση.
Ήταν, για μένα ο καιρός που είχα κάνει και τις τελευταίες δρασκελιές εξόδου από όλα τα συστήματα κοινωνικής και φιλοσοφικής «ορθοδοξίας».
Στην πραγματικότητα πάντοτε ήμουν ανορθόδοξος∙ αιρετικό με είχαν ονομάσει διάφοροι, όπου και αν συναντούσαν την παρουσία μου. Αντίθετος με τους κανόνες, αντίθετος με τους νόμους, με τα ήθη, με τις συνθήκες. Και δεν έβλεπα από απόσταση ασφάλειας όλους τους τύπους των ανθρώπινων σχέσεων, αλλά συμμετέχοντας με τα όλα μου σ’ αυτές. Σχολεία όλες οι σχέσεις. Σχολεία και μαθήματα και συχνά με ακριβό κόστος.
Η εξέλιξη της αλληλογραφίας μεταξύ μας αρχίζει να γίνεται ιδιαίτερα σημαντική, αφού στη σχέση μας προστίθεται και ένας ακόμα θετικός λόγος ύπαρξης αυτής της συντροφιάς συν-αγροτών.
Μια από τις τρεις Αρχές του permaculture είναι: «people care».
Αυτό μπορεί να το δει κανείς από δυο πλευρές∙ είτε σαν φροντίδα για εκείνους τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη από τα παραγόμενα προϊόντα της Γης, είτε ως αναγνώριση ότι μέσα από την εφαρμογή των τεχνικών του permaculture φροντίζουμε και καλλιεργούμε και τον Άνθρωπο, την ανθρώπινη προσωπικότητα.
Έ, λοιπόν, ήρθε ο καιρός να γίνει  ευανάγνωστο και στη συντροφική μας σχέση, ότι μέσα από όλα όσα μας ενώνουν αναδεικνύεται η «ευκαιρία» της εσωτερικής μας καλλιέργειας.
Πετύχαμε μέχρι τώρα να συμφωνήσουμε, ότι εκτός από τον ορατό κόσμο υπάρχει και η Αόρατη πραγματικότητα. Έστω και αν για κάποιους αυτό το Αόρατο είναι μόνο τα πνεύματα του κήπου μας ή του αγρού μας.
Ξεκινήσαμε από τα ραντίσματα στις άγιες νύχτες και από το «εγώ είμαι Εγώ» και σιγά-σιγά κατακτήσαμε μια σχέση που μας επιτρέπει το σπουδαιότερο. Να μισανοίγουμε τα πορτοπαράθυρά μας στους «συναγρίτες» και από τις χαραμάδες να αφήνουμε να φανερώνεται λίγο από αυτό που στο βάθος μέσα μας Είμαστε αληθινά.
Και από αυτή τη χαραμάδα δεν είναι μόνο οι «άλλοι» που ρίχνουν τη ματιά τους, είναι – το σπουδαιότερο – που εμείς οι ίδιοι βλέπουμε, αν το θελήσουμε, ένα κομμάτι από τον πλούσιο σε χαρακτηριστικά εαυτό μας.
Με κάποια από αυτά αξίζει και να περηφανευτούμε, ενώ για κάποια άλλα θα στενοχωρηθούμε από το θέαμα. Κι όμως είναι αυτά που πρέπει να αντέξουμε να τα δούμε.
Έτσι είναι διπλό το κέρδος του να συμμετέχεις σε μια συντροφιά ανθρώπων, που τους ενώνει ένα ποσοστό εμπιστοσύνης και ένας βαθμός συμπάθειας.
Στους άλλους με το άνοιγμά μας δίνουμε την ευκαιρία να «βλέπουν» την εσωτερική πραγματικότητα του Ανθρώπου. Τους αφήνουμε χωρίς φόβο να αγγίζουν την ψυχή μας. Άνθρωπος με Άνθρωπο.
Και σε μας χαρίζουμε το μεγάλο δώρο της ενδοσκόπησης και της αυτό-γνωριμίας.
Οι άλλοι, τότε, γίνονται ο καθρέφτης μας, αρκεί εμείς να στεκόμαστε μπροστά του βγάζοντας σιγά-σιγά ένα – ένα τα κουμπωμένα πανωφόρια μας. Χωρίς φόβο για το τι θα δούμε στον καθρέφτη και χωρίς διάθεση αυστηρής κριτικής.
Πρώτα – πρώτα δεν φταίμε γι’ αυτό που είμαστε. Και έπειτα, αν δε μας αρέσει αυτή η όψη, μπορούμε να αντιστρέψουμε το νόμισμα και στο εξής να βλέπουμε την άλλη του όψη, αυτό που η καρδιά μας επιθυμεί.
Εγώ μαζί σας χαίρομαι τη συνύπαρξή μας. Στον απολογισμό μου έτσι έχω περιγράψει το κέρδος μου. Πλουτίζω τις ψυχοσκοπικές μου γνώσεις και τελειοποιώ τις ενδοσκοπικές μου δυνατότητες. Χαίρεται το πνεύμα μου. Επικοινωνώ με Ανθρώπους και χαίρεται η ψυχή μου. Σπάζω και λίγα αμύγδαλα, περιμένω και τα μαρούλια, χαίρονται και οι αισθήσεις του κορμιού μου.
Ωραία δεν είναι η ζωή;
Σιγά-σιγά πρέπει και να ξεφύγουμε από την ιδέα της μικρότητας και της ανημποριάς μας. Ο άνθρωπος είναι μεγαλειώδης και σαν ύπαρξη και σαν δύναμη.
Είτε με τις κουβέντες μας είτε με τα γράμματά μας, που θέλουν προσεχτική ανάγνωση, γνωριζόμαστε καλύτερα και πατάμε σταθερότερα.
Έχουμε Φόβους, που βγαίνουν με το πρόσωπο του θυμού ή με το πρόσωπο της κατάθλιψης. Παρασυρόμαστε σε Φυγές από το Τώρα, είτε ως αγωνίες για το αύριο, είτε σαν κολλήματα στο παρελθόν. Συνηθίσαμε σε υπερεκτιμήσεις ή σε υποτίμηση του εαυτού μας. πάσχουμε από έλλειψη εμπιστοσύνης. Ελπίδες και όνειρα φευγάτα. Συναντούμε ανθρώπους που μας αντιμετωπίζουν από τα μετερίζια της ανδροπρέπειας ή της επιστημοσύνης. Ράγισαν τα εδάφη μέσα μας από την ξηρασία της ψυχής. Την άλλη στιγμή μας πνίγουν τα υπερχειλίζοντα συναισθήματα. Καχυποψίες και ευθιξίες. Αγώνας και αγωνία για το Έχειν και το Κατέχειν. Εγωκεντρισμός σε όλες τις αποχρώσεις και σε όλους τους τόνους.
Έτσι είναι οι άνθρωποι. Και μεις από αυτούς είμαστε. Ευτυχώς!
Αλλά μπορούμε να αξιοποιούμε και έτσι τον «συναγριτισμό» μας για να γινόμαστε και πιο καλοί και πιο σοφοί. Η φιλοδοξία των κάποιων στην ανασφάλεια των άλλων. Η δημιουργικότητα στη αδράνεια. Το μεγάλο όραμα στην ατολμία. Η αισιοδοξία στη γύρω μας αππογοήτευση.
Και να χαιρόμαστε. Και να τραγουδάμε. Και να μοιραζόμαστε. Κάποτε και να δακρύζουμε. Το ζήσαμε κι αυτό σε κάποιες περιστάσεις και στο σπίτι της Μάρως και του Δημήτρη και στο σπίτι της Χρυσούλας. Ήταν τόσο ανθρώπινο. Εξάλλου το δάκρυ είναι το μόνο που μας ανήκει εκατό τοις εκατό. Όλων των άλλων είμαστε οι παροδικοί διαχειριστές.   
Advertisements

2 thoughts on “ώρες απολογισμών

Add yours

  1. Kαλημέρα… Θα ήθελα να μ΄θω κάποια στοιχεία επικοινωνίας γιατί θα ήθελα να συμμετάσχω κι εγώ στις δράσεις του Αγρού.

    Σας δίνω τα συγχαρηρτήριά μου για την προσπάθεια και τα υπέροχα κείμενα!
    Ζώ στην Αγία παρασκευή και το ι-μέιλ μου έιναι margaritalouzi@hotmail.com

    ευχαριστώ θερμά.

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

Σπόροι στην Πόλη

Ομάδες φύλαξης και καλλιέργειας των παραδοσιακών σπόρων στην Αττική - μας ενώνει η αγάπη και η φροντίδα μας για το σπόρο: το σπόρο ως πηγή ζωής και ως κοινό αγαθό και όχι ως πατενταρισμένο προϊόν προς εμπορική εκμετάλλευση.

Ο κήπος της αειφορίας

Τοπικό Δίκτυο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης της ΔΙΠΕ Δυτικής Αττικής

δρυάδες

δίκτυο σποροπαραγωγής για τη διατήρηση των παραδοσιακών ποικιλιών

Urban Botany

Just another WordPress.com site

in the garden

from the newstead community garden

Αστικός Αγρός Χαλανδρίου

τόπος συνάντησης, σκέψεις, φωτογραφίες, ιδέες, προβληματισμοί και δράσεις ενός μικρού κοινοτικού εγχειρήματος στο λεκανοπέδιο της Αττικής

%d bloggers like this: