"εν δυνάμει";



Τα βήματα με έφεραν έξω από τον «αγρό». Πέρασα από τον τεράστιο γωνιακό πεύκο με τα στροβιλισμένα κλαδιά και σταμάτησα δίπλα στη χαρουπιά. Κοίταγα το εύφορο έδαφος με τους πεσμένους καρπούς κάτω από τα κλαδιά της, όταν την άκουσα: περνάς απ’ έξω και δεν μπαίνεις μέσα;
Ντράπηκα. Προχώρησα προς την πόρτα και μπήκα. Η πινακίδα εξακολουθούσε να γράφει: αστικός αγρός «εν δυνάμει».
Είχα πολλές μέρες να έρθω. Πλησίασαν όλοι σε προϋπάντηση. Κοίταζα τις αιθέριες σιλουέτες τους. Αυτή τη φορά δεν χόρευαν, δεν αγκάλιαζαν, ούτε χαμογελούσαν. Ήταν σοβαροί και με κοιτούσαν ερευνητικά.
Με διάθεση χρωματισμένη από παράπονο μίλησε το μεγάλο πνεύμα και ακολούθησαν και οι άλλοι.
– Τόσες μέρες σε περιμέναμε και δε φάνηκες.
– Ναι, δεν υπάρχουν εργασίες να γίνουν μέσα στο κρύο του χειμώνα.
– Αλλά οι καρδιές; και έδειξε το ροζ σύννεφο στο στήθος.
– Σήμερα, αν δεν σε καλούσαμε θα πέρναγες μόνο από έξω. Σαν ένας ξένος.
– Σε κοιτάζαμε. Δίσταζες, καθώς έμπαινες. Γιατί στην ψυχή σου έχουν μαζευτεί τα χρώματα της ντροπής;
– Πέρασαν όλες οι γιορτές, τόσες άγιες νύχτες. Τι απόγιναν οι ιερές εργασίες που υποσχόσουνα;
Περιμέναμε μέρα με τη μέρα να σε δούμε να περπατάς ανάμεσά μας στο ρυθμό του χορού των ραντισμάτων και μείς να τραγουδούμε στο χάδι των σταγόνων του μηνύματός σου. Να κοινωνήσουμε τις επιθυμίες σας και να τις κάνουμε ομορφιά και τροφή.
– Ψυχές ανοιχτές είμαστε και αφεθήκαμε χαρούμενες στον αμοιβαίο μας έρωτα.
– Αλλά η κάθε μέρα έσβηνε τις ελπίδες. Η θλίψη χρωμάτισε τα σώματά μας. Σαν τα παιδιά σας, όταν δεν έρθει ο αγιο-Βασίλης.
Εγώ σώπαινα.
– Θυμάσαι τις πρώτες μας επαφές στα κλαδέματα; Χαρές και πανηγύρια. Ήταν σαν να ντυνόμασταν στα καλά μας. Εσείς ζωντανέψατε τις σβησμένες χαρές και τις ελπίδες μας και εμείς συμφωνήσαμε μεταξύ μας να σας δώσουμε λουλούδια και καρπούς.
– Είσαστε οι αγάπες μας. Μας φέρατε ζωή. Φυτέψατε στο σπίτι μας και καινούργιες ζωές. Η χαρά μας αμέτρητη μόλις καλούσατε να έρθει και να ζήσει κοντά μας και ένας καινούργιος άγγελος με κάθε φύτεμα με κάθε σπορά.
Πληθαίναμε. Πλήθαινε και η χαρά μας.
Ακούγαμε να μιλάτε. Λέγατε για ευτυχία και εμείς βεβαιωνόμασταν από τα λαμπερά σας χρώματα. Φεύγατε και μένανε εδώ οι λάμψεις χαράς. Ερχόσασταν και τις ξαναβρίσκατε.
Μαζί με τις καρδιές σας, που μέρα τη μέρα άνοιγαν και άπλωναν, ήρθαν και οι όμορφες βραδινές συντροφιές μας και τα τραγούδια. Το είχατε προσέξει πως τραγουδούσαμε και μείς μαζί σας; Τα δικά σας τραγούδια.
– Όταν μπήκες, σήμερα, σταμάτησες στην πόρτα στο όνομα που δώσατε στο σπίτι μας: «εν δυνάμει»!
Άφησε τις σκέψεις σου να προχωρήσουν και να ειπωθούν. Μην τις κρύβεις κι από τον εαυτό σου. Είδαμε τα χρώματά τους. Ποιον ντρέπεσαι; Τον εαυτό σου;
Πάντα χαιρόσουν να έρχεσαι στις σκιές, να μας ψάχνεις στις γωνίες. Εκπαιδευόσουν στα χρώματα των αισθημάτων μας. Μας μιλούσες και χαιρόσουν ν’ ακούς και τα δικά μας λόγια, σαν εξομολόγηση ατέλειωτη. Σήμερα κρατάς κλειστές τις σκέψεις σου, όμως μας πικραίνουν τα αισθήματά σου.
– Κοίτα, δε σε κατηγορούμε. Και πώς, άλλωστε θα μπορούσαμε, μετά από τόση ζωή που φέρατε στο σπίτι μας. Είχαμε συνηθίσει στους περαστικούς που βιαστικά και με σφιγμένες καρδιές μάζευαν τον καρπό μας και τώρα έχουμε και εμείς τους δικούς μας φίλους. Δώσατε και όνομα στο σπίτι μας: «εν δυνάμει»! Χαρήκαμε όλοι για το όνομα. Είπαμε: «εν δυνάμει» η σχέση μας! Τώρα, επιτέλους, άνθρωποι και δέντρα και θάμνοι και χόρτα θα γίνουμε ΕΝΑ!
– Θυμάσαι, που έσκαβες το πρώτο κομμάτι γης και το φυτέψατε; Με πόσο «εν δυνάμει» έσπρωχνες τη μηχανή. Και έπειτα ήταν σα μέρα γιορτής, όταν εγκαταστήσατε στο σπίτι μας, τα μικρά ξωτικά των αρωμάτων. Αρωμάτισαν όλη την οικογένεια.
– Πέρασε ο πρώτος χρόνος. Δεν περιμένατε να ζείτε μόνο από τους μικρούς σας φίλους. Φτάνει που αγαπηθήκαμε. Σιγά – σιγά μαθαίνουμε τους πόθους σας, τις προσμονές σας και όλα θα γίνουν καταπώς θέλετε. Εμείς συνηθίζουμε να δουλεύουμε για τη χαρά σας και σεις για την ευτυχία μας. Το θρόισμα των φύλλων μας θα απαντάει στο τραγούδι σας. 
– Στεκόμαστε απέναντί σας με ευγνωμοσύνη. Μόνο ρωτούμε, για να καταλαβαίνουμε καλύτερα τον άνθρωπο. Εσύ γιατί ντρέπεσαι;
– Το ξαναλέμε: ντρέπεσαι εμάς ή τον εαυτό σου;
– Σήμερα ήρθες χωρίς το «εν δυνάμει» σου. Όχι το «εν δυνάμει» για να σκάβετε το χώμα, αλλά αυτό που εμείς βλέπουμε στις ψυχές σας. Αυτό το «εν δυνάμει» σας έφερνε κοντά μας και πλησίαζε τον καθένα σας κοντά στον άλλον. Αυτό ζέσταινε το κρασί σας, γλύκαινε τα φαγητά σας, δυνάμωνε το τραγούδι σας και δρόσιζε τον ιδρώτα σας. Με το «εν δυνάμει» προετοιμάζατε το χώμα και συγκεντρώνατε τον καρπό μας. Με πόση χαρά βλέπαμε τα χέρια σας να δουλεύουν «εν δυνάμει».
«Εν δυνάμει» ήταν η παρέα σας, η παρέα μας.
Τι έγινε το δικό σου «εν δυνάμει»;  Τι έμεινε από αυτό;
– Λίγες μέρες πριν στερέωνες το όνομά μας στην πόρτα του σπιτιού.
Σήμερα, καθώς περνούσες την πόρτα, χαμογέλασες και ήταν τα χρώματα της πίκρας μέσα στην καρδιά σου μαζί με τα χρώματα της ντροπής. Χάσατε το «εν δυνάμει» της ψυχής σας και ράγισε η παρέα; Και ντρέπεστε γι’ αυτό; Γιατί το αφήσατε να γίνει;
– Σας βλέπαμε στον κύκλο με τις λεβάντες να κοινωνείτε τα βάθη της ψυχής σας. Σήμερα τα σκεπάζετε. Εσείς οι άνθρωποι, όταν κάνετε κάτι που δε σας ταιριάζει, ντρέπεστε να το βλέπετε, ντρέπεστε να το δείχνετε. Είναι σα να φεύγετε μακριά. Σα μικρά παιδιά.
– Τότε όμως χρειάζεστε πιο πολύ να μιλάτε. 
– Θυμάσαι; Ξαπλώνατε στο πράσινο χαλί μας και βγάζατε κραυγές χαράς. Κατεβάζατε τον καρπό μας στα κεφάλια των άλλων και γελούσατε. Κι εμείς ήμασταν περήφανοι για εσάς τους φίλους μας.
– Πόσο κοντά ήσασταν, όταν κλείνατε τα έμβρυα στους σβώλους;
– Αλήθεια, έμαθες ποτέ, πως έμεινε ένα κουμπί από το ρούχο σου σε εμάς, τότε που κοσκίνιζες εκείνο το άχρωμο χώμα; εκεί…..όχι δεν σου λέμε πού. Δεν θα μας το πάρεις. Το κρατούμε καιρό τώρα. Γύρω του συγκεντρωνόμαστε τις τελευταίες μέρες και ξανάρχονται οι ελπίδες, πως θα σας ξαναδούμε όπως πριν, πως θα ξαναμιλήσουμε, πως θα μας φροντίσετε και πάλι, πώς θα χαρείτε τους καρπούς μας.
Όσο κρατούμε αυτό το κουμπί, τόσο ελπίζουμε, πως ο έρωτας δεν διαλύθηκε, όπως τα όνειρα των ανθρώπων. Γιατί αυτός ο έρωτας που μας ένωσε είναι αληθινό όνειρο, όπως η ζωή μας.
– Συγκεντρώστε πάλι το «εν δυνάμει» της ψυχής σας,  που θα σας φέρει κοντά μας.
Εμείς θα περιμένουμε.
– Μη μας ξεχνάς, μου φώναξαν πολλοί, καθώς έφευγα. Αδέλφια της ψυχής σου είμαστε.
– Σας χρειαζόμαστε. Να μείνει η αγάπη «εν δυνάμει». Να απλώσει σ’ όλη τη γη.
Έφυγα με σκυμμένο κεφάλι, αλλά αποφασισμένος να μην παραλείψω να επισκέπτομαι τα μικρά παιδιά της Αγάπης του θεού.
…………………….
Όταν ξύπνησα είχα ακόμα δάκρυα στο πρόσωπό μου.
Όνειρο! ευτυχώς δεν είναι αλήθεια. Δεν είναι αλήθεια η θλίψη τους και η ντροπή μου.
Ξεκίνησα για τους φίλους μου που θα με περίμεναν στον παράδεισο της Καρδιάς. Γεμάτος προσμονή να βρεθώ μαζί τους. Να τραγουδήσουμε τη μελωδία της Αγάπης περπατώντας ανάμεσά τους. Κι ας κάνει κρύο κι ας βρέχει.
Να τους σφίξω στη δική μου καρδιά. Όχι όλους μαζί. Έναν, έναν: κάθε κορμό, κάθε θάμνο, κάθε φυλλαράκι στο χώμα.
Την ώρα που φορούσα την καπαρντίνα πρόσεξα το κουμπί που έλειπε.
Θεέ μου, ποια είναι η αλήθεια, ποια η ψευδαίσθηση; Ο κόσμος του ονείρου, ή ο θόρυβος της μέρας;

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

Σπόροι στην Πόλη

Ομάδες φύλαξης και καλλιέργειας των παραδοσιακών σπόρων στην Αττική - μας ενώνει η αγάπη και η φροντίδα μας για το σπόρο: το σπόρο ως πηγή ζωής και ως κοινό αγαθό και όχι ως πατενταρισμένο προϊόν προς εμπορική εκμετάλλευση.

Ο κήπος της αειφορίας

Τοπικό Δίκτυο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης της ΔΙΠΕ Δυτικής Αττικής

δρυάδες

δίκτυο σποροπαραγωγής για τη διατήρηση των παραδοσιακών ποικιλιών

Urban Botany

Just another WordPress.com site

in the garden

from the newstead community garden

Αστικός Αγρός Χαλανδρίου

τόπος συνάντησης, σκέψεις, φωτογραφίες, ιδέες, προβληματισμοί και δράσεις ενός μικρού κοινοτικού εγχειρήματος στο λεκανοπέδιο της Αττικής

%d bloggers like this: