Η πρόκληση της συμμετοχής και ένας απολογισμός

Για μένα τα πάντα στην συμμετοχή σε μια ομάδα και όχι η υποταγή σε έναν αρχηγό, (μια συλλογικότητα θα ήταν ίσως μια καλύτερη λέξη), είναι πρόκληση. Είναι μια άσκηση ισορροπίας ανάμεσα στην διατήρηση της ατομικότητα μου και στην «υποταγή» στην ομάδα. Μια δεξιοτεχνική οριοθέτηση του σεβασμού της προσωπικότητας μου και των ιδεών μου, με το σεβασμό για τον άλλον. Είναι μια άσκηση καθημερινής και έμπρακτης αποδοχής του Άλλου, είναι ένας καθημερινός διαλογισμός ανοίγματος καρδιάς. Η συμμετοχή σε μια συλλογικότητα είναι παράλληλα και μια προσωπική, πνευματική αλλά και  πολιτική θέση. Επιλέγω να βρίσκομαι σε διάλογο με άλλους ανθρώπους, επιλέγω να συνεργάζομαι, να συμβαδίζω, να συμπορεύομαι, επιλέγω να παίρνω την ευθύνη των πράξεων και των λόγων μου αλλά και να μοιράζομαι την ευθύνη των πράξεων και των λόγων των άλλων. Επιλέγω να μοιράζομαι τα όνειρα μου και τα οράματά μου με τους άλλους αλλά και να υπηρετώ τα δικά τους όνειρα. Η συμμετοχή σε μια συλλογικότητα είναι και υποχρέωση, υποχρέωση να  είμαι ξεκάθαρος  και να εκφράζομαι με σεβασμό και ειλικρίνεια για μένα αλλά και με σεβασμό και ειλικρίνεια για τους άλλους,  Ναι η συμμέτοχη σε μια συλλογικότητα είναι μια πρόκληση σε μια εκπαίδευση του εαυτού μου. Όπως κάθε εκπαίδευση απαιτεί κάματο, έχει επιτυχίες και αποτυχίες, χρειάζεται θεωρία αλλά και πρακτική. Και υπάρχουν πάντα στον δρόμο δυσκολίες, ερωτήματα και αμφιβολίες αλλά νομίζω η απάντηση είναι η ειλικρίνεια. Πρέπει να καταλαβαίνουμε πότε πήραμε τα μαθήματά μας και πλέον αυτή η εκπαίδευση δεν έχει κάτι άλλο να μας προσφέρει, πρέπει να είμαστε ειλικρινείς και τολμηροί πρώτα απο όλα με τον εαυτό μας, όταν βλέπουμε ότι δεν μας ταιριάζει αυτή η εκπαίδευση, να μπορούμε να προχωράμε σε κάτι άλλο. Και να κατανοήσουμε ότι δεν φταίει το “εκπαιδευτικό πρόγραμμα”, απλά ότι δεν είναι φτιαγμένο για εμάς.
Η ομάδα του αστικού αγρού χαλανδρίου ξεκίνησε πριν απο δύο περίπου χρόνια σαν όραμα, πεδίο πειραματισμού, γενικά ένα παιχνίδι μιας παρέας. Μιας παρέας που κάθε μέλος της είχε την δική του πορεία, διαφορετικές καταβολές, τα δικά του διαφορετικά όνειρα και στόχους. Την παρέα αυτή την ένωνε η αγάπη, η ζεστασιά, τα τραγούδια (αυτό έχει ειπωθεί πολλές φορές και είναι ορατό νομίζω). Ο αγρός  έγινε ένας χώρος φυσικός και νοητός πειραματισμού, χαράς, συζητήσεων, αντιθέσεων, μάθησης. Στον αγρό φυτέψαμε λαχανικά και πειραματιστήκαμε, κάποιες φορές με επιτυχία κάποιες φορές αποτύχαμε. Συζητήσαμε, διαφωνήσαμε, συμφωνήσαμε, αγκαλιαστήκαμε. Τραγουδήσαμε και γλεντήσαμε, μοιραστήκαμε την αγάπη μας για τον χώρο αυτό και για τους συναγρίτες μας με φίλους. Ο χρόνος μας στο κτήμα είναι ένα μάθημα, μια εκπαίδευση, όχι μόνο στην καλλιέργεια αλλά στις σχέσεις και τελικά στον ίδιο μας τον εαυτό.

 Δύο χρόνια μετά η ομάδα άλλαξε, όπως συμβαίνει στην ζωή, έτσι και στην ομάδα υπάρχει κίνηση, άτομα φεύγουν, άλλα άτομα έρχονται, με καινούργια ενέργεια, ιδέες, με έναν αέρα ανανέωσης. Παράλληλα με τα νέα μέλη της ομάδας, αλλάξαμε και οι παλιοί, οι στόχοι μας ίσως λίγο εμπλουτίστηκαν, ή εκφράζονται με μεγαλύτερη σαφήνεια, ο τρόπος συνδιαλλαγής μεταξύ μας άλλαξε, τα γεγονότα γύρω μας μας αλλάζουν. Αυτή είναι η φυσική ροή των πραγμάτων, η κίνηση. Και αυτό είναι το  κρίσιμο σημείο, ένα βασικό μέρος της πρόκλησής μας: πρέπει να μπορέσουμε να ξεπεράσουμε την (πολλές φορές φυσική) δυσανεξία μας στο νέο, πρέπει να μπορέσουμε να μείνουμε πιστοί  μαθητές στα εκπαιδευτικά μας προγράμματα αλλά κυρίως πρέπει να είμαστε ειλικρινείς στο γιατί θέλουμε να είμαστε στον αγρό αλλά και γιατί όχι, στο γιατί πραγματικά δεν θέλουμε να είμαστε στον αγρό. Οφείλουμε στον τόπο αλλά και στους συνοδοιπόρους μας, ο καθένας μας να κοιτάξει μέσα του και όχι στον καθρέφτη, χωρίς παραμορφωτικά γυαλιά, και να δει  ποια είναι η θέση του και γιατί, στον αγρό, έχοντας παράλληλα στο νου ότι τίποτα δεν μένει στάσιμο και κανένας δεν μπορεί να εμποδίσει την εξέλιξη.
Advertisements

2 thoughts on “Η πρόκληση της συμμετοχής και ένας απολογισμός

Add yours

  1. Ευτυχώς που τη λέξη “υποταγή” την έχεις σε εισαγωγικά. Γιατί ποτέ, ποτέ, δεν πρέπει να υπο-τάσσεται ο Άνθρωπος σε κανέναν, ούτε στον ίδιο το Δημιουργό του, αφού δημιουργήθηκε για να γίνει Θεός! Μόνο συμμετέχει και συμβάλλει με το μεγαλείο της αναντικατάστατης μορφής του στην ολοκλήρωση της κοινωνίας. Και αυτή η μη-υποταγή μπορεί να μην αρέσει στους ανθρώπους – δυνάστες, τη σέβεται όμως ο Ουρανός.
    Σε ευχαριστούμε για τη συμμετοχή σου στην παρέα του αγρού.

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Create a free website or blog at WordPress.com.

Up ↑

Σπόροι στην Πόλη

Ομάδες φύλαξης και καλλιέργειας των παραδοσιακών σπόρων στην Αττική - μας ενώνει η αγάπη και η φροντίδα μας για το σπόρο: το σπόρο ως πηγή ζωής και ως κοινό αγαθό και όχι ως πατενταρισμένο προϊόν προς εμπορική εκμετάλλευση.

Ο κήπος της αειφορίας

Τοπικό Δίκτυο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης της ΔΙΠΕ Δυτικής Αττικής

δρυάδες

δίκτυο σποροπαραγωγής για τη διατήρηση των παραδοσιακών ποικιλιών

Urban Botany

Just another WordPress.com site

in the garden

from the newstead community garden

Αστικός Αγρός Χαλανδρίου

τόπος συνάντησης, σκέψεις, φωτογραφίες, ιδέες, προβληματισμοί και δράσεις ενός μικρού κοινοτικού εγχειρήματος στο λεκανοπέδιο της Αττικής

%d bloggers like this: