οι γερασμένες φίλες μου, οι αμυγδαλιές


Κοντεύει στα μισά ο Νοέμβρης και είχε κιόλας σκοτεινιάσει. Ο Μάριος με τους μαθητές του προχωρούσε την ολοκλήρωση του βιοδυναμικού παρασκευάσματος για τη γονιμότητα της γης, του γνωστού «500». Το είχε, μάλιστα ενισχύσει και με μικρή ποσότητα από ανάλογο παρασκεύασμα της ομοιοδυναμικής. Για μένα, που ήμουν σε όλη μου την ενεργό ζωή γιατρός, αυτά τα παρασκευάσματα μου θυμίζουν την αλήθεια και τη δύναμη που βρίσκεται στη φυσικότητα της ομοιοπαθητικής ιατρικής.
Τους άφησα να συνεχίσουν το «ενεργειακό παιχνίδι» με το στροβίλισμα του νερού μέσα στη μεγάλη γλάστρα, γιατί ένοιωσα το κάλεσμα από τις φίλες μου, τις δυο γερασμένες αμυγδαλιές του Αγρού.
Προχώρησα ανάμεσα στα δέντρα και τις πλησίασα. Ψηλές, αραιόκλαδες, κυρτωμένες, με τα σημάδια από τους τολμηρούς ακρωτηριασμούς πριν από τέσσερα χρόνια στα ξεραμένα μέλη του κορμού τους. Αρκετό κόμμι αλλού στεγνό και αλλού πιο μαλακό σκέπαζε τις παλιές πληγές. Όπως οι υπερκερατώσεις και οι σκοτεινόχρωμες κηλίδες στο δέρμα των γερασμένων ανθρώπων.
Με τη μια έχω ιδιαίτερη σχέση, που άρχισε σε ένα νυχτερινό ομοιοδυναμικό ράντισμα στο 12ήμερο των Χριστουγέννων το 2011.
Τώρα είναι χωρίς κανένα σχεδόν φύλλο. Αραιά ξερόκλαδα εκεί πάνω στο γιγάντιο κορμό της, σαν να αραίωσαν τα μαλλιά της. Γέρασε, σκέφτηκα και δεν θέλει να το αποδεχτεί.
Για πολύ καιρό, όταν την πλησίαζα έβγαζε θυμό.
Όταν την ρώτησα για την αιτία, έκλεισε το στόμα και δεν απάντησε. Βιάστηκαν οι άλλες μικρότερες αμυγδαλιές, κόρες της και εγγονές της να με καθησυχάσουν: μην ξεσυνερίζεσαι τη γριά, τέτοια παράξενη που είναι.
Στενοχωριόμουνα, όμως, όσο μια γριά αμυγδαλιά ήταν θυμωμένη μαζί μας, αλλά και αποκομμένη από την υπόλοιπη οικογένεια.
Σιγά-σιγά ξαναμιλήσαμε. Κάπως τα φτιάξαμε και ανεχόταν τα βήματά μου στην αραιή σκιά, που άφηνε στο χώμα. Μια μέρα μου έδειξε ξεκάθαρα, ότι το κόψιμο ενός μεγάλου μέρους του στεγνού της κορμού την είχε παραμορφώσει. Έβλεπε να γέρνει το κορμί της μονόπαντα και ντρεπόταν γι’ αυτή την εμφάνισή της. Ένοιωθε σαν να της είχαμε ακρωτηριάσει το ένα της χέρι από τον ώμο.
Και πρόσθεσε, ότι καθώς κοίταγε το παραμορφωμένο κορμί της, τότε πρόσεξε και πόσο γερασμένη την έκαναν να φαίνεται τα ραγίσματα και η τραχύτητα της φλούδας της.
Γι’ αυτό είχε κακιώσει!
Εκεί κατάλαβα, πόσο κοκέτα μπορεί να είναι μια αμυγδαλιά∙ η αμυγδαλιά μου!
Έφυγα από τον Αγρό αναμετρώντας, πόσο τη βλάψαμε εξαιτίας κακής εκτίμησης των αναγκών της.
Με τον καιρό προσπάθησα να με ξαναδεχτεί σα φίλο. Είχα καταλάβει, ότι όταν τη χάιδευα ευχαριστιόταν από την επαφή του χεριού μου και μαλάκωναν τα αισθήματά της. Κι εγώ δεν παρέλειπα να περνώ από κοντά, να σηκώνω το βλέμμα μου ψηλά και να τη χαιρετώ με αληθινή συμπάθεια. Δεχόταν τη συμπάθεια, αλλά, πλέον, δεν άνοιγε την καρδιά της.
Μια μέρα ζήτησα από τις νεώτερες να μην την κακολογούν. Πέρασε τόσα πολλά στη διάρκεια της ζωής της. Φόρεσε τόσες φορές το στεφάνι του γάμου της, μοίρασε ομορφιά και ανοιξιάτικες ελπίδες στους περαστικούς, άνοιξε τα στήθια της στο βύζαγμα των μελισσών, γέννησε εσάς εδώ τριγύρω και έθρεψε πουλιά, τρωκτικά και ανθρώπους, που πλήγιασαν τα κλαδιά της για να χορτάσουν με τη νοστιμιά των καρπών της. Δικαιούται κι αυτή να έχει τις παραξενιές της σε κάποια ηλικία.
Ίσως άκουσε αυτά που είπα γι’ αυτήν, ίσως και όχι. Πάντως σιγά-σιγά οι σχέσεις μας πήγαιναν στο καλύτερο.
Στην άλλη ηλικιωμένη φίλη μου ακόμα κυκλοφορούν οι χυμοί της. Στα πάνω-πάνω κλαδιά της υπάρχουν και πράσινα φύλλα.
Θυμάμαι, πόσο είχε στενοχωρηθεί όταν, φέτος, μαζεύαμε τα αμύγδαλα και εκείνην δεν την πλησίαζε κανένας να ψάξει τα κλαδιά της για να συγκομίσει καρπό.
Την άλλη μέρα, καθώς την πλησίαζα, έδειξε τη στενοχώρια της. Δεν ήταν θυμωμένη, αλλά είχε μια πίκρα στην καρδιά της.
Κηπουρέ, πήρα κι εγώ σύνταξη. Άχρηστη νοιώθω. Πάει ξόφλησα κι εγώ!
Στην αντίσταση της καρδιάς μου να δεχτεί το μηδένισμα του εαυτού της αντέταξε με πικρό χαμόγελο: είδες πόσα χρόνια δεν καρφίτσωσα στα μαλλιά μου ένα ανοιξιάτικο λουλούδι;
Βρήκα στο χορτάρι λίγο πιο κει ένα αμύγδαλο πεσμένο. Το σήκωσα και της το έδειξα: δικός σου καρπός!
Με πίστεψε, γιατί ήθελε να πιστεύει στη γονιμότητά της. Και έδειξε τόσο ευχαριστημένη.
Τις πλησίασα, προχθές. Η μια κοντά στην άλλη.  Γύρω τους και ανάμεσά τους και άλλες μικρότερες, νέες, γεμάτες ζωή αμυγδαλιές.
Ακούμπησα το χέρι μου, χαιρετισμό και χάδι στα γέρικα κορμιά τους. Η μυστική σχέση.
Η ηλικία τους με τα ανάλογα αισθήματα βάραινε τη συνάντηση. Μου έδειξαν, ότι από καιρό αισθανόταν άχρηστες. Είχαν πάρει οι κορμοί τους κι αυτή την κλίση… Αλλά οι ρίζες κρατούσαν γερά.
Μου φάνηκε σαν να προετοιμαζόταν και οι δυο για το τέλος. Δυο φορές θα αγκομαχούσε ένα αλυσοπρίονο στο σκληρό και χοντρό κορμό και πρώτα οι μικροί πράσινοι παπαγάλοι και αποκοντά τους οι δεκοχτούρες θα σκόρπιζαν στη γύρω περιοχή. Μετά εκείνο το ανατριχιαστικό κρακ από το σπάσιμο και ο δυνατός υπόκωφος ήχος από τα κορμιά τους πάνω στο χώμα του Αγρού. Και ύστερα… Αρκετές φορές θα ξανακούγονταν ο βάρβαρος ήχος του αλυσοπρίονου και κομμάτι-κομμάτι το κορμί τους σε κάποια τζάκια. Αλλά τι σημασία γι’ αυτές το ύστερα…
Όχι! δεν είναι έτσι, όπως σκέφτεστε τα πράγματα. Δεν είναι έτσι, ξαναφώναξα.
Κοιτάξτε και μένα. Άσπρισαν τα μαλλιά μου, γέρασα κι εγώ, όπως και σεις. Κι όμως το παλεύω. Γιατί ξέρω, ότι ακόμα η παρουσία μας ανάμεσα στους νεότερους είναι χρήσιμη.
Δείτε γύρω σας τις νεότερες αμυγδαλιές. Μικρές, χαριτωμένες, με ωραία κορμιά, γεμάτες κλαδιά και φύλλα, γόνιμες, αλλά χωρίς το Χρόνο ωριμότητας της δικής σας ζωής και χωρίς το μέτρο του αναστήματός σας. Σήκωσα τα μάτια μου και είδα μέσα στο σκοτάδι τα ψηλότερα κλαδιά τους να λάμπουν από τη φωταύγεια της πόλης. Όλα τα άλλα δέντρα χαμηλότερα ήταν τυλιγμένα από τη νύχτα.
Βλέπετε; Συνέχισα. Ακόμα και μέσα στη νύχτα αντανακλάτε το φως της ανθρώπινης κοινωνίας.
Εσείς μόνο θα εξακολουθείτε να επιβάλλετε το θαυμασμό του μεγαλείου σας και στις κόρες σας και στις εγγονές σας τη διάθεση να μοιάσουν με σας. Γιατί κόρες και εγγονές είναι όλες γύρω σας οι αμυγδαλιές. Φύτρωσαν από τους σπόρους σας. Όσο ζείτε δίπλα τους εσείς θα είστε το παράδειγμα γι’ αυτές να ψηλώσουν και να αντανακλούν το φως, που, τώρα, μόνο σε εσάς φτάνει.
Όχι! πώς σας πέρασε η σκέψη, ότι είστε άχρηστες; Έχετε ευθύνη για όλο τον Αγρό. Εσείς οι δυο και η γριά χαρουπιά πιο κει.
Μιλούσα με τόση ένταση, που θαρρώ, ότι και το στόμα μου επαναλάμβανε φωναχτά τα λόγια τις καρδιάς μου.
Θέλεις η ένταση των αισθημάτων, θέλεις η συγκεντρωμένη λίγο πιο κει ενέργεια του «500» που είχε αγκαλιάσει την ομήγυρη, κάποιες μικρές κινήσεις των ξερόκλαδων και ένα ελαφρό θρόϊσμα των φωτισμένων φύλλων εκεί ψηλά βεβαίωσαν τη χαρά τους και τη χαρά μου.
Πριν κινήσω, για να γυρίσω στην οικογένεια των ανθρώπων, τις αγκάλιασα μια–μια και φώναξα να ακούσουν την υπόσχεση. Όσο με βλέπετε να περπατώ ανάμεσά σας, δεν θα επιτρέψω να αγγίξει στο κορμί σας οπλισμένο χέρι. Όταν θα πάψω να έρχομαι, ακόμα κι αν έρθει η ώρα οι άνθρωποι να ζεσταθούν από την τελευταία φλόγα σας, εγώ θα σας έχω πάρει μαζί μου σε ονειρεμένους Αγρούς.   
  

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Create a free website or blog at WordPress.com.

Up ↑

Σπόροι στην Πόλη

Ομάδες φύλαξης και καλλιέργειας των παραδοσιακών σπόρων στην Αττική - μας ενώνει η αγάπη και η φροντίδα μας για το σπόρο: το σπόρο ως πηγή ζωής και ως κοινό αγαθό και όχι ως πατενταρισμένο προϊόν προς εμπορική εκμετάλλευση.

Ο κήπος της αειφορίας

Τοπικό Δίκτυο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης της ΔΙΠΕ Δυτικής Αττικής

δρυάδες

δίκτυο σποροπαραγωγής για τη διατήρηση των παραδοσιακών ποικιλιών

Urban Botany

Just another WordPress.com site

in the garden

from the newstead community garden

Αστικός Αγρός Χαλανδρίου

τόπος συνάντησης, σκέψεις, φωτογραφίες, ιδέες, προβληματισμοί και δράσεις ενός μικρού κοινοτικού εγχειρήματος στο λεκανοπέδιο της Αττικής

%d bloggers like this: