η Γυναίκα και οι Άντρες

Παίρνω αφορμή από την αλληλογραφία του Αγρού. Λέει κάπου η Κορίνα: όσο ο Ντίνος εργαζόταν σκληρά να συνδέσει τα περισσότερα λάστιχα στα καινούργια παρτέρια, εμείς οι κυρίες στη σκιά, Έλενα, Ρούλα, Τίνα (από Δρυάδες) και εγώ συζητήσαμε…:
Είναι αλήθεια, τοποθετούσα τους σωλήνες ποτίσματος στα νέα παρτέρια και στη λιμνούλα. Εργαζόμουν στην υλοποίηση του σχεδιασμού των γυναικών του Αγρού. Και ήταν όλα τόσο όμορφα τοποθετημένα αισθητικά και λειτουργικά. Το καθένα στη θέση του.
Έσκυψα δίπλα στις τριανταφυλλιές. Είχαν από μέρες επιδράμει οι μελίγκρες. Τις είχα απομακρύνει από τους μίσχους των μπουμπουκιών και άφησα να απομυζούν κάποια χαμηλά τρυφερά βλασταράκια. Έτσι, σήμερα, απολάμβανα τα χρώματα και το άρωμα των πρώτων τριαντάφυλλων.
Χαιρόμουν να συμπληρώνω και με τη δική μου συμβολή το έργο στον Αγρό.
Πότε-πότε έριχνα κάποιες ματιές στις «κυρίες», καθισμένες εκεί στη σκιά και χαιρόμουν το θέαμα. Ήξερα, ότι σχεδίαζαν το πρόγραμμα των εργασιών του Αγρού. Και ένοιωθα μια ενδόμυχη ευχαρίστηση στη σκέψη, πως στη συνομιλία τους προετοιμαζόταν το πρόγραμμα των επόμενων μηνών.
Η μνήμη μου έτρεξε στο παρελθόν. Σε κείνο το μακρινό – μακρινό παρελθόν. Ο Δάσκαλός μου το αριθμούσε σε πολλές χιλιάδες χρόνια πριν. Ένας άλλος επισκέπτης των «Αρχείων» σε εκατομμύρια χρόνια. Τι σημασία έχει το πότε ακριβώς; Σημασία έχει ότι υπήρξε το παρελθόν της σημερινής ανθρωπότητας.  Ήταν, τότε, κάπου στα μέσα της φυλής των Ατλάντων. Τα σώματα των ανθρώπων είχαν ήδη πάρει τη φίνα και εκλεπτυσμένη διάπλαση που έχει μέχρι σήμερα χάρις στη θηλυκή  τους φύση.
Τα δυο φύλα είχαν, από την προηγούμενη κιόλας φυλή διαχωριστεί και το καθένα έβρισκε τη θέση του μέσα στην ανθρώπινη κοινωνία. Μια θέση και έναν ρόλο που καθόριζαν οι Νόμοι της Φύσης και υποδείκνυε με μια σχέση άμεσης (ενορατικής) επικοινωνίας η Πνευματική Ιεραρχία.
Είχαν αρχίσει, πια, να οργανώνονται οι μικρές κοινωνίες των ανθρώπων. Άνθρωποι με χαρακτηριστικά την ελάχιστη συλλογιστική και υπολογιστική ικανότητα, αλλά με εξαιρετικά ισχυρή μνήμη, που υποκαθιστούσε τη χαμηλή ανάπτυξη της Νόησης.
Τότε η Γυναίκα είχε αναλάβει το ρόλο της. Η ανωτερότητα του φυσικού της μηχανισμού την είχε καταστήσει ικανή να συλλαμβάνει τις υποδείξεις του Πνευματικού κόσμου και να καταλήγει σε ορθές επιλογές. Γι’ αυτό της είχε αναγνωριστεί και της είχε ανατεθεί ο ρόλος της οργάνωσης της μικρής ή μεγαλύτερης Κοινωνίας. Ενώ οι άντρες είχαν αναλάβει την υλοποίηση των επιλογών και των αποφάσεων της Γυναίκας.
Κάπως έτσι, εξάλλου, τότε, είχε αρχίσει και η διάκριση μεταξύ του Καλού και του Κακού. Εκείνο που αποτελούσε διαισθητική σύλληψη και επιλογή των γυναικών, το οποίο στη συνέχεια μέσω της σωματικής δραστηριότητας των αντρών έμπαινε σε εφαρμογή, ήταν πηγή ευχαρίστησης για όλους. Και αυτή η ευχαρίστηση αποτελούσε την πρώτη αίσθηση – αντίληψη της έννοιας του Καλού.
Σε αντίθεση με αυτό το αίσθημα, καθετί που δεν αποτελούσε επιλογή των γυναικών, προκαλούσε στο πλείστον των μελών της κοινωνίας  την αίσθηση της δυσαρμονίας και το συναίσθημα της δυσαρέσκειας και ήταν αυτό που διαμόρφωνε την αντίληψη του Κακού.
Έχοντας δε εκείνοι οι άνθρωποι το εξαιρετικό εργαλείο της μνήμης θυμόταν όλα τα γεγονότα και τις συνθήκες, οι οποίες τους πρόσφεραν ευχαρίστηση και ικανοποίηση και καθημερινά προσπαθούσαν να επιλέγουν και να επαναλαμβάνουν το Αρεστό, το Καλό∙ πηγή χαράς!
Και μετά όλα αλλάξανε.
Έπρεπε να αρχίσει η βαθμιαία ανάπτυξη και της Διανοητικής ικανότητας των ανθρώπων.
Άρχισαν να μετρούν, να υπολογίζουν και να εισχωρούν όλο και πιο βαθειά στο λαβύρινθο του Νου.
Εκεί συνάντησαν την ποσότητα, την επανάληψη της απόλαυσης, το «Έχειν» και την κτητικότητα. Το Εγώ της παρούσας προσωπικότητας απομονώθηκε πρώτα από το Πνεύμα και στη συνέχεια και από τα άλλα μέλη της Κοινωνίας και της φυσικής Δημιουργίας.
Τότε ανατράπηκαν οι Αξίες και αφαιρέθηκαν από τη Γυναίκα οι κοινωνικές της αρμοδιότητες. Η ικανοποίηση από την ισορροπημένη ποιότητα της ζωής έδωσε τη θέση της στην επιδίωξη της συχνότητας μιας πρόσκαιρης ευχαρίστησης. Και σ’ αυτή την επιδίωξη δεν χρειαζόταν, πια, η πνευματική καθοδήγηση, που θα ανταποκρινόταν στην ευαισθησία της Γυναίκας, αλλά οι υπολογισμοί του ανδρικού Νου και η σωματική ρώμη. Σωματική ρώμη για την αύξηση του «έχειν» και για την προστασία του από τη διεκδίκηση των «άλλων». Η Γυναίκα περιορίστηκε να φυλάγει μόνο τη φλόγα της εστίας και να φροντίζει τα παιδιά.
Η βαθμιαία αύξηση της υπολογιστικής ικανότητας επέβαλε και την έκπτωση της μνήμης. Χάθηκε η Ενόραση. Διεκδικούσαν τον Χώρο και βίαζαν το Χρόνο.
Ήρθαν οι αρρώστιες, η μείωση της μέσης διάρκειας της ζωής, η κατάχρηση των δυνάμεων της Φύσης. Ο πρώτος πόλεμος με τη φυλή των Λεμουρίων. Εκρήξεις θυλάκων φυσικών αερίων. Η καταβύθιση της Ατλαντίδας.
Πέρασαν από τότε πέντε εποχές πολιτισμών. Σιγά-σιγά η Νόηση αναπτυσσόταν όλο και πιο πολύ και αναλάμβανε τον πρωτεύοντα ρόλο στη ζωή των ανθρώπων, ενώ το αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου μεγεθυνόταν σε όγκο. Η αδιάλλακτη πατριαρχία κυβερνάει τις κοινωνίες. Το ίδιο πατριαρχικές και οι θρησκείες, αντίθετες στο Θείο και το Φυσικό δίκαιο, η δε επιστήμη εδραιώνεται στην απόδειξη.
Έτσι έπρεπε. Έπρεπε να φτάσουμε στο θρίαμβο του Νου μέχρι και τον αντι-πνευματικό καντιανικό ορθολογισμό. Τέλος!
Από το τέλος του 19ου και τις αρχές του προηγούμενου αιώνα άρχισε και πάλι το Πνεύμα να επιχειρεί να οδηγήσει την ανθρωπότητα στην αποκατάσταση της ισορροπίας ανάμεσα στο Νου και στην Ψυχή.
Η ισορροπία και η πληρότητα που θα ενώνουν την τρέχουσα Προσωπικότητα με το Πνεύμα, οι δυο αγωγοί που θα μεταφέρουν το απόσταγμα της Γνώσης στη Συνειδητότητα πρέπει να μπουν σε ισόρροπη χρήση, τόσο ο Διανοητικός, όσο και ο Ηθικός αγωγός.
Μένουν δυο ακόμα εποχές πολιτισμού για την ανθρωπότητα της Γης. Αυτή που άρχισε και η επόμενη. Σ’ αυτές τις εποχές ο άνθρωπος οφείλει να φτάσει στην τελειότητα.
Η τελειότητα, όμως, πρέπει πιο πριν και σταδιακά να αποτελέσει βιωματικό ρεαλισμό. Προαπαιτείται προς τούτο η αναγνώριση της Φύσης της Γυναίκας και η εφαρμογή της συνθήκης, με την οποία θα επανέλθει στον ιδιαίτερο κοινωνικό της ρόλο.
Γι’ αυτό από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα εισρέει με διάφορους τρόπους στην ανθρώπινη αντίληψη η ώθηση επαναφοράς της Θηλυκής δημιουργικής Δύναμης. Είτε ως κοινωνική αναγνώριση του φύλου και του ρόλου της Γυναίκας, είτε ως ανάδυση από τα βάθη της κάθε προσωπικότητας της αγνοημένης Θηλυκής φύσης.
Και, προπαντός, το έργο αυτό οφείλουν ολόκληρο να το φέρουν ως μοναδικό τους καθήκον οι ώμοι της κυρίαρχης ως τώρα Αρσενικής φύσης.

2000 χρόνια αργότερα μπορούμε, τώρα, να ελπίζουμε στην εκπλήρωση του: «…ως εν Ουρανώ και επί της Γης.»    
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

Σπόροι στην Πόλη

Ομάδες φύλαξης και καλλιέργειας των παραδοσιακών σπόρων στην Αττική - μας ενώνει η αγάπη και η φροντίδα μας για το σπόρο: το σπόρο ως πηγή ζωής και ως κοινό αγαθό και όχι ως πατενταρισμένο προϊόν προς εμπορική εκμετάλλευση.

Ο κήπος της αειφορίας

Τοπικό Δίκτυο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης της ΔΙΠΕ Δυτικής Αττικής

δρυάδες

δίκτυο σποροπαραγωγής για τη διατήρηση των παραδοσιακών ποικιλιών

Urban Botany

Just another WordPress.com site

in the garden

from the newstead community garden

Αστικός Αγρός Χαλανδρίου

τόπος συνάντησης, σκέψεις, φωτογραφίες, ιδέες, προβληματισμοί και δράσεις ενός μικρού κοινοτικού εγχειρήματος στο λεκανοπέδιο της Αττικής

%d bloggers like this: